به گزارش پایگاه اطلاع رسانی مركز اسناد انقلاب اسلامی وبلاگ بین الطلوعین نوشت:  این سوگواره، بیت اول و آخرش از من نیست؛ اما آن عزیزی كه این ابتدا و آن انتها را سروده از من است؛ چند خط روضه:

 

شكست قافیه‌ی دلربای پیكرها

به روی مصرع نیزه ردیف شد سرها

صدای آه غزل هم بلند شد، وقتی

به زیر سُمّ ستوران شكست پیكرها

برادری به سر نیزه سنگ می‌خورد و

ز خیمه مرثیه خوانش شدند خواهرها

‏«بریدن» و «به زمین خوردن» و «شكسته شدن...»‏

... ‎درون مرثیه اینگونه بود مصدرها

یكی یكی همه زنها كبود شد رُخشان

یكی یكی همه آتش گرفت معجرها

و عمق فاجعه اینجاست، در دل گودال

قصیده‌ای كه غزل شد به دست خنجرها