به گزارش پایگاه اطلاع رسانی مركز اسناد انقلاب اسلامی وبلاگ انقلاب فرهنگی نوشت:  شیار 143 حكایت مهر و محبت مادری است كه فرزند خود را روانه جبهه می سازد كه به خوبی توانست عواطف مادرانه را نسبت به فرزند خود به نمایش گذارد. این فیلم را می توان روزنه ای جدید بر ذخایر عظیم و ارزشمندی از حقایق دفاع مقدس دانست كه هنوز سینمای ایران از آن بی بهره است.

به طور كلی «دفاع مقدس» می تواند كیمیایی باشد كه به كالبد صنعت سینما، حیاتی مقدس معانی عمیق بخشد؛ چرا كه تنها در این ژانر سینمایی است كه داستان فیلم بر حقایقی از این عالم تكیه دارد. در حال حاضر ماهیت و خصلت فیلم های موجود، «ساختگی» بودن آنها است چراكه هیچ پشتوانه ای جز خلاقیت ذهن نویسنده و كارگردان ندارد اما در سینما دفاع مقدس، هرچند قصه و داستان فیلم ساختگی باشد، اما ذات و سرشت آن حكایت از حقیقتی در عالم خارج (دفاع مقدس) می كند. اساساً خصلت اصلی هنر دینی در مقایسه با هنر مدرن در همین حكایت گری و روایت گری او است. مقصود این نیست كه فیلم در هنر دینی می بایست مستند و یا داستان فیلم واقعی باشد بلكه می بایست با حقیقت ، نسبتی برقرار كند، هنر دینی می بایست انعكاس حقیقت و جلوه گاه آن باشد و دارای باطن، جان و معنا باشد.

اگر در شیار143 مخاطبین از احساسات مادری -كه چشم انتظار فرزند خود از جبهه است- متأثر می شوند، این «احساسات» ریشه در حقیقتی مقدس دارد كه هشت سال جهاد فی سبیل الله را در این كشور را رقم زده است. اگر بازیگری زبردست نقش این مادر را بازی می كند و عواطف مخاطب را برمی انگیزاند، مخاطب می داند كه این «نقش»، نماینده و مثالی از هزاران مادر شهیدی است كه فرزند خود را بزرگ كرده و جگرگوشه خود را روانه جبهه ساختند و از احساس مادری خود در مسیر حفظ كیان كشور اسلامی و تبعیت از رهبری گذشتند. از این روی همراهی با این «احساس» و پذیرش آن، در امتداد زنده نگاه داشتن یاد شهداست كه كمتر از شهادت نیست(مقام معظم رهبری) كه كسب این توفیق را می بایست به كارگردان این فیلم تبریك گفت.

 عوامل جذابیت فیلم همواره ریسمان هایی نامرئی از جنس «احساسات و عواطف» است كه مخاطب را بر صندلی سینما می بندد و او را تا انتهای فیلم میخ كوب می كند. اما توجه به این نكته مغفول، حائز اهمیت است كه ریشه و منشأ این احساسات متفاوت است؛ كه طیف وسیعی - از تحریك غرایض و شهوات مادی گرفته تا ارتباط با فطرت پاك انسان ها و امیال متعالی او- را در بر می گیرد. از این روی توجه به این نكته كه فیلم با كدام یك از امیال وجودی انسان ارتباط بر قرار می كند بسیار مهم است، اما بی تردید قوه «تخیل» مخاطب در همه فیلم های رایج حضوری پررنگ و محوری دارد چرا  كه مخاطب می بایست «نقش» بازیگران را در ذهن خود باور كند. مخاطبی كه می داند بلكه یقین دارد كه نقش های «پدر» ، «مادر»، «فرزند»، «همسر» و انواع جایگاه ها و مناصب مختلف بازیگران هیچ كدام واقعی نیست اما با قوه خیال خود آنها را واقعی فرض می كند و در نسبت و روابط میان آنها غرق می شود. از این روی فیلم را می توان تماماً اعتباری دانست كه كمترین بهره ای از حقیقت و واقعیت ندارد و صرفاً یك «بازی» است. و چه خوب عنوانی برآن گذاشته اند: صنعت سینما، خصلت «صنایع» این است كه دست ساخته بشری است كه برای رفع نیاز و حاجتی تولید شده است. اما سینمای دینی اینگونه نیست؛ سینمای دینی تكیه بر حقایقی متعالی دارد و با عقل و فطرت مخاطب ارتباط بر قرار می كند و بر ایمان او می افزاید. از این روی احساساتی كه در سینمای دینی جریان پیدا می كند، منبع آن، امور قدسی و معنوی است و نه سراب خیال و توهم و هیجانات كاذب و پوچ. البته در هنر دینی نیز خیال و وهم به كار گرفته می شود؛ هر دو دستگاه ولایت حق و باطل با تمام قوای انسان ارتباط بر قرار می كند اما تفاوت در نظام دهی به آنها و جهت حركت است، در یكی عقل (البته عقل در ادبیات وحی و نه عقل فلسفی) «العقل ما عبد به الرحمن و اكتسب به الجنان» و در دیگری نفس «ان النفس لاماره بالسوء» محور قرار می گیرد و دیگر قوا در نسبت با آن جایگاه پیدا می كنند.

.....شیار 143 را می توان بهترین شاهد بر وجود ظرفیت های گرانقدر و پنهان سینمای دینی و دفاع مقدس دانست كه انشاالله بیش از پیش مورد عنایت اهل هنر قرار گیرد